Over Robert Waarborg

Ik ben Robert Waarborg, de schrijver achter Dissociatie.com. Vanaf mijn zestiende kreeg ik te maken met derealisatie, depersonalisatie en later dissociatieve amnesie. Jarenlang voelde de wereld als een film en voelde ikzelf als een toeschouwer. Op deze site deel ik wat ik heb geleerd, zet ik onderzoek begrijpelijk op een rij en bouw ik aan een plek waar je ervaringen kunt delen met mensen die het herkennen.

Hoe het begon

De basis lag in mijn jeugd. Ik heb als kind meerdere ingrijpende dingen meegemaakt, en die lieten sporen na. De dissociatie zelf begon rond mijn zestiende, toen ik vastliep in existentiële vragen. Wat doen we hier op aarde? Wie zegt dat dit leven de werkelijkheid is? Hoe meer ik daarover piekerde, hoe verder ik van mijn eigen leven af kwam te staan.

Het begon met korte momenten. Even voelde het alsof ik door een beslagen raam naar buiten keek, of alsof alles om me heen trager ging. Die momenten werden langer en intenser, tot de onwerkelijkheid er de hele dag was.

Drie vormen van dissociatie

Al snel voelde ook ikzelf anders. Ik keek naar mezelf alsof ik een vreemde was, alsof “ik” ergens naast mijn lichaam stond. Dat heet depersonalisatie. Tegelijk voelde mijn omgeving nep en vlak: derealisatie. Daarbij kwamen periodes waar ik achteraf weinig van wist. Mijn therapeut noemde dat dissociatieve amnesie.

Het lastigste vond ik dat ik het niet kon uitleggen. Vrienden snapten niet wat ik bedoelde met “de wereld voelt niet echt”. Ook in de hulpverlening liep ik tegen onbegrip aan. Meerdere hulpverleners herkenden de klachten niet of zagen ze als bijzaak van angst of somberheid.

Het keerpunt: psychodrama

Wat voor mij het verschil maakte, was psychodrama. In deze therapievorm speel je situaties uit je leven na in plaats van er alleen over te praten. Mijn therapeut deed mij na, en op een of andere manier werd ik daardoor ineens helder. Ik zag mezelf van buitenaf op een manier die wel klopte.

Door in beweging te komen met mijn verhaal kwam ik bij emoties die ik jarenlang had weggestopt. Dat was intens en soms confronterend. Juist die directe ervaring hielp me om weer in mijn lichaam en in het hier en nu te komen.

Herstel ging met vallen en opstaan. Er waren weken van vooruitgang en weken waarin de mist terugkwam. Langzaam werden de klachten minder heftig, en als ze opkwamen, kon ik er rustiger mee omgaan. Hetzelfde gold voor mijn paniekaanvallen.

Waarom ik Dissociatie.com maak

Derealisatie en depersonalisatie komen vaker voor dan veel mensen denken. Ongeveer 1 op de 100 mensen heeft er zoveel last van dat het als stoornis telt, en een veel grotere groep kent korte periodes ervan. Toch is er in het Nederlands weinig te vinden dat verder gaat dan een korte definitie. Mensen blijven daardoor zitten met vragen als “word ik gek?” of “gaat dit ooit over?”.

Ik wil de plek bouwen die ik zelf had willen hebben:

• uitleg die klopt met wat onderzoek laat zien, met bronnen erbij;
• herkenbare ervaringen, van mij en van anderen;
• oefeningen en zelftests om je klachten in kaart te brengen;
• een forum waar je anoniem met lotgenoten kunt praten.

Wat je van mij kunt verwachten

Ik bied een luisterend oor en deel wat mij en anderen heeft geholpen. Ik geef geen behandeladvies en ik vervang geen huisarts, psycholoog of psychiater. Heb je last van aanhoudende klachten, dan raad ik je aan om ze te bespreken met je huisarts. Op de pagina Redactie en bronnen lees je hoe ik mijn artikelen schrijf en controleer.

Wil je je verhaal delen of heb je een vraag? Stuur me een bericht via de contactpagina of praat mee op het forum.