Mijn verhaal

Hoe het begon

De fundamenten van deze stoornissen werden gelegd in mijn jeugd, waar verschillende traumatische ervaringen hun sporen achterlieten. Maar het waren de existentiële vragen die later in mijn leven opkwamen, die de dissociatie echt in gang zetten. Dus vooral: wat doen we hier op aarde? En wie zegt dat dit leven de werkelijkheid is? Ik was toen rond de 16 jaar.

Een wereld die onwerkelijk werd

Ik herinner me nog goed hoe de wereld langzaam begon te veranderen. Eerst waren het kleine momentjes van vervreemding; alsof ik heel even door een beslagen raam naar de wereld keek of dat alles om mij heen trager ging. Maar geleidelijk werden deze momenten intenser en langduriger. De derealisatie sloop mijn leven binnen, tot ik er niet meer uitkwam.

Verschillende gezichten van dissociatie

Al snel merkte ik dat niet alleen de wereld anders aanvoelde, maar ook ikzelf. Depersonalisatie maakte dat ik naar mezelf keek alsof ik een vreemde was. Het was alsof ‘ik’ ergens anders was dan mijn lichaam. Daarnaast waren er periodes die ik me later niet meer kon herinneren; wat ik nu weet dat dissociatieve amnesie was. Dat heeft mijn therapeut destijds verteld.

De worsteling met existentiële vragen

De dissociatie werd dus versterkt door diepe existentiële vragen die me bezighielden. Vragen over de aard van het bestaan, over realiteit en bewustzijn. Deze vragen, gecombineerd met mijn jeugdtrauma’s, duwde mij in een issolement dat mij steeds verder van de realiteit deed afdrijven.

Het keerpunt: Psychodrama therapie

Het was psychodrama therapie die uiteindelijk het verschil maakte. Deze therapievorm hielp me om uit mijn hoofd te komen en weer contact te maken met mijn lichaam en emoties. Door scenes uit mijn leven na te spelen en te herbeleven, kon ik trauma’s verwerken op een manier die verder ging dan praten alleen. Concreet: mijn therapeut deed mij na, waardoor ik op een of andere manier plots helder werd.

Wat psychodrama mij leerde

In psychodrama ontdekte ik dat mijn lichaam een wijsheid bezat die mijn analytische geest niet kende. Door fysiek in beweging te komen met mijn verhaal, kwam ik bij emoties die ik jarenlang had weggestopt. Het was vaak intens en confronterend, maar juist die directe ervaring hielp me om weer ‘heel’ te worden.

De weg naar herstel

Herstel was geen rechtlijnig proces. Er waren dagen van vooruitgang en dagen van terugval: logisch ook. Maar geleidelijk merkte ik dat ik weer meer in het hier en nu kon zijn. De dissociatieve symptomen werden minder intens en ik leerde ermee omgaan wanneer ze wel opkwamen. Dat zelfde gold trouwens voor paniekaanvallen en angstaanvallen.

Waarom ik dit deel

Vandaag deel ik mijn verhaal omdat ik weet hoe eenzaam het pad van dissociatie kan voelen. Ik wil anderen laten weten dat er hoop is, dat herstel mogelijk is, ook al voelt dat misschien nu niet zo. Als beheerder van dissociatie.com zet ik me in om anderen te ondersteunen op hun eigen weg naar herstel. En gewoon simpelweg om advies te bieden en informatie te verschaffen.

Een nieuwe kijk op het leven

Door mijn ervaringen met dissociatie kijk ik anders naar het leven. Ik heb geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist kracht kan zijn. Dat je echt je eigen weg moet volgen in het leven. Dat je in actie moet komen, en je leven zo moet inrichten dat het jou past. Blijf niet in relaties waar je jezelf niet kunt zijn of in patronen die je alleen maar vervreemden van jezelf, zoals werk dat niet bij je past.

De existentiële vragen zijn er nog steeds, maar ze overspoelen me niet meer. In plaats daarvan hebben ze me geholpen om een dieper begrip van mezelf en het leven te ontwikkelen.

Mijn deur staat altijd open voor mensen die worstelen met soortgelijke ervaringen. Want ik weet als geen ander: soms heb je gewoon iemand nodig die begrijpt wat je doormaakt.